Dzięki za nominację do LBA!!
Nominowały mnie: Kami, Natalia Karaszkiewicz i Rebeccka Black <3
Odpowiedzi do pytań Kami:
1.Gwiazda z którą masz najwięcej wspólnego?
~Ross Lynch
2.Ulubiona piosenka?
~Wszystkie R5.
3.Opisz siebie
~Lekko szurnięta nastolatka :D
4.Masz jakieś zwierzątko. Jeśli tak, to jakie?
~Nie.
5.Masz rodzeństwo?
~Nie.
6.Jakie masz plany na przyszłość?
~Zostać tancerką, może pisarką.
7.Twoje marzenie?
~Wyjechać do Stanów i tam jeszcze raz spotkać R5 oraz spędzić z nimi duuuużo czasu ^^
8.Ulubiony zespół?
~R5
9.Twoje hobby?
~Taniec, pisanie, czytanie książek, słuchanie muzyki, R5 :)
10.Jak zaczęła się twoja przygoda z pisaniem?
~Zaczęłam pisać już jako mała dziewczynka, bo nagle naszła mnie myśl, że to byłby fajny pomysł.
11.Co masz w tej chwili na sobie?
~Szczerze to piżamę...

Pytania od Natalii:
1. Jak się zaczęła twoja przygoda z pisaniem bloga?
~Zaczęłam pisać już jako mała dziewczynka, bo nagle naszła mnie myśl, że to byłby fajny pomysł.
2. Jaki jest twój ulubiony blog?
~Mam ich za dużo, by wymienić jeden.
3. Jaki jest twój ulubiony zespół?
~R5.
4. Masz rodzeństwo?
~Nie.
5. Od jak dawna prowadzisz bloga?
~Tego od 7 miesięcy.
6. Ulubiona piosenka?
~Wszystkie R5.
7. Ulubiony serial?
~Austin&Ally, Rodzinka.pl
8. Jakie jest twoje marzenia?
~Wyjechać do Stanów i tam jeszcze raz spotkać R5 oraz spędzić z nimi duuuużo czasu ^^
9. Kim być chciał/a zostać w przyszłości?
~Tancerką, pisarką.
10. Cieszysz się, że cię nominowałam?
~No i to jak <3
11. Ulubiony aktor?
~Jim Carrey i Ross Lynch.

Pytania od  Rebeki:

1. Z czego czerpiesz inspiracje?

~Z R5.

2. Czy czytasz bloga, który Cię nominował?

~Tak.

3. Ulubiony boysband?

~Nie mam.

4. Ulubiona piosenka?

~Wszystkie R5.

5. Jaki kraj najbardziej chciałabyś zwiedzić?

~USA.

6. Trzy słowa, które kojarzą Ci się z R5?

~Miłość

~Szaleństwo

~Uśmiech na twarzy.

7. Za co najbardziej cenisz R5?

~Że nie próbują zrobić z siebie super słodziutkich gwiazdeczek i są sobą. Oraz za to, że zawsze potrafią poprawić mi humor.

8. Twój autorytet to...

~Chyba R5.

9. Jaki jest Twój styl?

~Nie mam jednolitego stylu, lubię go zmieniać.

10. Jaki jest Twój typ chłopaka?

~Po prostu: Ross Lynch

11. Jeśli mogłabyś teraz kogoś przytulić, kto by to był?

~Całe R5.

 Moje nominacje:

 1.https://plus.google.com/114477014520029927851/posts

 2.https://plus.google.com/107754804822667133621/posts

 3.https://plus.google.com/100261102348636007746/posts

 4.https://plus.google.com/100261102348636007746/posts/3kfyYMwifG2

5.http://www.panimilia.blogspot.com/

6.http://raura-r5.blogspot.com/

7.http://falling4youbabe.blogspot.com

8.  http://learning-how-to-fall.blogspot.com 

9.http://friendshipisthemostimportant.blogspot.com/2014/08/rozdzia-xxiv.html

10. http://frightforthislovestoryaboutrikessa.blogspot.com/

11. http://radioactive-indigodar.blogspot.com/

 

MOJE PYTANIA:

1. Co lubisz robić w wolnym czasie?

2. 2 słowa, które kojarzą ci się z muzyką.

3. Co skłoniło cię do założenia bloga?

4. Jaki jest twój ulubiony napój?

5. O czym teraz myślisz?

6. Wolisz życie w internecie, czy w realu?

7. Jaki jest twój ulubiony youtuber/ka?

8. Masz zwierzę?

9. Co myślisz o moim blogu?

10. Jaki imię ci się najbardziej podoba(może być zagraniczne)?

11. Lubisz jeść? XD

 

1 czerwca 2014

Dzień Dziecka! Yeah! Taa, moi rodzice już dawno przestali hucznie obchodzić to święto. Ale zawsze o nas pamiętają i dają nam jakie drobiazgi i całą torbę słodyczy. I zwykle po tym tyję jakieś pół kilo. Dzisiaj także nie zapomnieli o jakże wspaniałych dzieciach. Kiedy otworzyłam oczy, zobaczyłam koło mojego łóżka pięknie zapakowany prezent, w którym znalazłam nową, prześliczną torebkę i oczywiście słodkości! No to witamy nowa wago :). Potem stwierdziłam, że ubiorę dzisiaj coś ładnego. Wybrałam jedną z moich najnowszych sukienek, a włosy pofalowałam. Do tego postanowiłam, że trochę się pomaluję. Wyszłam z pokoju i zauważyłam, że drzwi od pokoju Austina są uchylone, a on siedzi na łóżku z głową w rekach. Chyba się załamał...Kto to wie. Z nim to nigdy nic nie wiadomo. Co zrobisz... 

- Hej córeczko! - odezwał się pierwszy tata - wszystkiego najlepszego z okazji dnia dziecka.

- Ha ha, dzięki tato.

- Cześć słońce, najlepsze życzenia także od mamy.

Dziwne, jest dzisiaj w jakimś dobrym humorze.

- Dziękuję, co dzisiaj na śniadanie?

- Twoje ulubione naleśniki z bananami i nutellą.

- Mmm, pycha. Macie jakieś plany na dzisiaj z naszym udziałem, czy...mogę wyjść na miasto?

- No pewnie, że możesz. My z tatą jedziemy na zakupy, może kupimy jakieś ciasto, czy lody. Wy macie swoje święto, więc róbcie, co chcecie.

- Mamo, muszę jechać do Jen! - wbiegł do kuchni Austin.

- Ale słonko, co się stało, czemu jesteś taki zdenerwowany?

- Nasze dziecko jest chore, ma strasznie wysoką gorączkę i jest odwodnione. Muszę znaleźć się jak najszybciej w szpitalu, gdzie teraz leży.

- Podwieziemy cię - powiedział tata, wstając z krzesła, mimo że jeszcze nie dokończył swojego posiłku.

- No oczywiście, że tak, idź do samochodu, my za chwilę będziemy gotowi.

No dobra...Się porobiło... Biedny dzieciak..Chwileczkę! Może to będzie mega samolubne z mojej strony, ale właśnie wpadłam na świetny pomysł! Skoro rodzice jadą do naszego starego miasta, to zabiorę się z nimi i odwiedzę R5! Plan idealny i...zły, ale w tej sytuacji cel uświęca środki.

Już u Lynch'ów

Właśnie siedzimy wszyscy na kanapie i oglądamy Avatar. Widziałam ten film setki razy, bo  to drugi ulubiony film Rossa. 

- Asia, chodź ze mną na chwilę - nagle odezwała się Rydel.

- Ok, już lecę. 

- Ej! Przecież oglądamy!

- Kochanie, mam wymienić ile razy już mi to puszczałeś?

- No, ale...

Posłałam mu całusa.

- Weź ty mi nic nie symuluj, tylko jak chcesz iść, to proszę mnie tu naprawdę pocałować. 

Spełniłam jego prośbę i pobiegłam za Delly, która już była na górze. 

- Co jest?

- Doradź mi! Pamiętasz tego Josha z naszej klasy?

- No jasne, spoko gość, a co z nim?

- Nagle dzisiaj się do mnie odezwał. Napisał mi na facebook-u, co w ogóle nie jest romantyczne, że mnie kocha.

- Co?! On?! Przecież to największy flirciarz na Ziemi. On żadnej tak jeszcze nie powiedział, a był z..czekaj..około 20 laskami!

- No wiem, wiem, dlatego się zdziwiłam. Coś mu się odwidziało, czy co?! Napisał też, że już od dawna mu się podobam...

- On był z jedną najdłużej przez 5 dni! Jak niby może kochać cię od dawna! To kompletnie nie w jego stylu. 

- No przecież wiem!
Rydel chyba za głośno to powiedziała, bo nawet chłopcy zatrzymali odtwarzanie i zapytali się, czy wszystko gra.
- Sory, jestem po prostu zdruzgotana. W sumie ja go nawet lubię...ale nie chce narażać się na związek, który będzie trwał z tydzień.
- Żeby chociaż...
- Aśka!
- Wybacz. Posłuchaj, skoro on napisał, że cię kocha, a raczej to nie możliwe, więc sprostujmy to, że się w tobie zakochał, powinnaś dać mu szansę, jezeli i ty coś tam do niego czujesz.
- Tak sądzisz?
- Czemu nie, a przecież ty jesteś mistrzynią słodkiej zemsty. Jeżeli cię po prostu oszuka, załatwimy mu wspaniałe, publiczne upokorzenie.
- Dzięki Asia, ty zawsze wiesz, co robić.
Zeszłyśmy obie, uśmiechnięte na dół, by dokończyć film. Po tym wszyscy wyszliśmy na ogród i zjedliśmy prawie całą zawartość lodówki, włączyliśmy muzykę i zaczęliśmy tańczyć! Najlepszy Dzień Dziecka  w historii. Potem chwilę jeszcze pogadaliśmy i przyjechali moi rodzice. Niestety musiałam się pożegnać. Austin został przy Jennifer. Na szczęście dziecku już lepiej. W domu zjedliśmy jeszcze lody, oj będę gruba i razem z rodzicami obejrzeliśmy cały sezon naszego ulubionego serialu.
W nocy, kiedy już powoli zasypiałam, odezwał się mój telefon z sms'em od Rossa.
Wybacz, że nie pokazałem ci mojego prezentu dla ciebie, jak u mnie byłaś, ale nie znalazłem dobrej chwili. Oto i on:
Byłaś biznesem
Ja byłem start-up
Byłaś dużymi wydatkami
Ja byłem niewidzialny
Potrzebowałem kawy
Ty byłaś w Starbuck
Byłaś nagraniem
Ja byłem remiksem
Byłaś promieniem słońca
Ja byłem deszczem
Potrzebowałaś czasu
Ale byłaś moim rolexem

Nie mogłem zrobić tego dobrze
Dopóki nie otworzyłaś mi oczu
Odwróciłaś moje życie
Do góry nogami

Rzeczy nadchodzą
Nie mogłem znaleźć
Gwiazd na niebie
Ale teraz znalazłem nas
Rzeczy nadchodzą
Nawet jeśli jestem w dołku
Co wystarczające
Patrząc na ziemię
Nie mogłem znaleźć
Gwiazd na niebie
Ale teraz znalazłem nas
Rzeczy nadchodzą
Cudowny tekst, jak zawsze z resztą!

20,05,2014

W szkole codziennie jakieś zaliczenia! Powoli zbliża się koniec roku szkolnego, więc nauczyciele cisną nas jak nigdy. Doszło do tego, że nie pisałam już przez praktycznie miesiąc. Ale jakby się tak zastanowić, nic specjalnego się nie działo. Kiedy Ross znalazł się już w domu, moi rodzice postanowili, że pobędziemy u Lynch'ów jeszcze tylko 2 dni. Nikt z nas nie ucieszył się na te wieści. Nawet Austin, który wręcz błagał, by mógł zostać przynajmniej tydzień ze swoją dziewczyną. Ale oczywiście rodzice się nie zgodzili. Jednakaże jemu i tak się poszczęściło, bo Jennifer została zaproszona do nas na paręnaście dni. I właśnie przez te 12 dni, Jen i mój brat starali się przekonać mamę i tatę, by pozwolili im zamieszkać samym w jakimś mieszkaniu. Jaka była odpowiedź: "NIE! Przecież nie puścimy was samopas. Tak, owszem, jesteście dorośli, ale to nie oznacza, że możecie zamieszkać sami. Skąd weźmiecie pieniądze na opłacenie rachunków, mebli, jedzenia itp. To jakiś absurd. Rozumiemy, że chcecie być ze sobą cały czas, bo macie przecież wspólne dziecko na głowie, ale gwarantujemy was, że wasze problemy jeszcze się pomnożą jak zdecydujecie się na samotne mieszkanie, nie u swoich rodziców. Ale pamiętaj Jennifer, że zawsze będziesz tu mile widziana." A nie mówiłam?! To było do przewidzenia, ale jak widać oni tego nie zauważyli. 

Szczerze mówiąc...wcale tak bardzo nie cieszyłam się z wizyty Jen i dziecka. Ona jest miła i w ogóle, ale nie jestem przyzwyczajona do płaczu niemowlaka w nocy. To było coś strasznego. Nie mogłam oka zmrużyć. Co zasnęłam, od razu się budziłam. To nie dla mnie. Ale wtedy przynajmniej miałam czas na pisanie z Rossem i resztą R5. Ci to kładą się spać o 2, czy 3, więc nie był to dla nich problem. Teraz na szczęście mogę odespać tamte noce. Taa..odespać? Teraz to ja zakuwam! Już nie wiem, co gorsze...

Przy szafkach,
w szkole

No! To koniec lekcji na dzisiaj. Nareszcie. Przecież ledwo wysiedziałam na ostatniej lekcji. Mam serdecznie dość lekcji i szkoły. 

- Siema!

- O! Cześć Dez! Co u ciebie?

- Nuda...

- Taa u mnie też, wróciłam od R5 i stwierdzam, że mój dobry humor tam został. 

- A właściwie, to czemu tam pojechałaś? I dlaczego szukałaś detektywa? Pytam dopiero teraz, bo wcześniej jakoś nie było okazji.

Musiał?! Naprawdę? Myślałam, że zapomniał. Byłam wręcz pewna. I co znowu mam skłamać, przecież nie powiem mu, że wspaniałego piosenkarza Rossa Lyncha porwano i była to moja wina, bo chodziło cały czas o mnie temu porywaczowi.

- Wiesz...tak po prostu chciałam odwiedzić przyjaciół..

- W środku tygodnia?

- No niekoniecznie w środku, po prostu przedłużyłam sobie week-end.

- No dobra...A ten detektyw?

Idiota! No po prostu idiota! Po co się pyta! Mówiłam mu, że to moja sprawa.

- Nie musisz się tym zamartwiać. Nic takiego się nie stało. 

Nienawidzę kłamać, a w szczególności przyjaciół. 

- Ok, a wiec, że można mi zaufać. 

- Super, dzięki.

Niezbyt fajna sytuacja...

- Chodź, zabieram cię na mrożony jogurt!

- Powinnam być teraz w domu...

- No co ty! To kilka przecznic stąd. Jak się trochę spóźnisz, nic się nie stanie.

- Jak coś to ty będziesz tłumaczył się przed moją mamą, ok?

Właśnie zdałam sobie sprawę z tego, co powiedziałam. Lepiej niech on nie pokazuje się w naszym domu, bo rodzice nie zniosą tylu chłopaków kręcących się koło jej córeczki naraz.

- Załatwione.

Wieczorem w domu 

Spędziliśmy miło razem czas. Na szczęście nie pytał już więcej o mój pobyt za miastem. Może wreszcie zdał sobie sprawę, że nie mam ochoty o tym gadać. Tak byłoby najlepiej dla mnie i dla niego...Po co chłopaka straszyć :). Za chwilę zadzwoni Ross. Powiedział, że ma dla mnie jakąś niespodziankę. No dobra...

 - Halo? O hej kochanie...

- Wejdź proszę na balkon.

- Co?! A niby czemu?

- Mówiłem ci, że mam niespodziankę.

No dobra...Nie bardzo to rozumiem, ale posłuchałam się Rossa i wyszłam na balkon. A to, co zobaczyłam....tego się po prostu nie dało opisać!

- Tylko nie mów mojej mamie, że tu jestem. Niby śpię u kolegi. 

- Ha ha ha, Ross jesteś wariatem. Co ty tu robisz?

- A jak myślisz, po co mi ta gitara? Jeszcze nie wyszedłem z nawyku śpiewania ci naszych piosenek. 

- Czekaj, ty chcesz ją teraz, tam zagrać?

- A czemu nie?

- No nie wiem - odparłam z ironią - może dlatego, że jest już dość późno i nasi sąsiedzi zadzwonią na policję, że zakłócasz ciszę nocną.

- E tam, wtedy schowam się do ciebie i mnie nie znajdą. Posłuchaj:

 

Miałem sen tak wielki i głośny
Skoczyłem tak wysoko, dotknąłem chmur

Wyciągnąłem moje ręce do nieba
Tańczyliśmy z potworami przez noc

Nigdy nie zamierzam patrzeć wstecz
Nigdy się nie poddam
Nie, proszę, nie budź mnie teraz
To będzie najlepszy dzień w moim życiu
Moim życiu
To będzie najlepszy dzień w moim życiu
Moim życiu
Zawyłem do księżyca z przyjaciółmi
I wtedy słońce zawaliło się
Ale wszystkie możliwości
Bez limitów, tylko epifania
Nigdy nie zamierzam patrzeć wstecz
Nigdy się nie poddam
Nie, proszę, nie budź mnie teraz

- Ja cię po prostu kocham! Chodź tu!

- A twoi rodzice?

- Już śpią, dzisiaj się szybciej położyli. 

- Ostrzegam, że jutro muszę bardzo szybko wstać, bo Riker będzie tu po mnie o 5.

- Widzę, że już masz wszystko zaplanowane ideale.

- A jak!

Nigdy chyba nie trafiłam na lepszą, kochańszą osobę na świecie!!

27,04,2014

Wczoraj nie zmrużyliśmy oka ani przez chwilę. Całą noc gadaliśmy o tym, co wydarzyło się w ostatnim czasie. Tylko właściwie Ratliff nie wytrzymał i zasnął około 3:00. 

- Na pewno już wszystko w porządku, czy ja śnię? - cieszyła się Rydel.

- Już złe minęło! Chodź tu siostra! Tęskniłem.

- Podziwiam cię stary, na serio. Nie wiem, czy bym tyle wytrzymał bez rodziny, przyjaciół i dziewczyny - puścił do mnie oko.

- Nie było wcale tak łatwo...,ale byłem dobrej myśli. 

- Najważniejsze, że już jesteś w domu synu - przytulił się do Rossa Mark - my już z mamą idziemy się położyć. Trochę za dużo tych przeżyć jak na nasz wiek. Dobranoc dzieci.

- Dobranoc -odpowiedzieliśmy chórem. 

Kiedy tylko Mark i Stormie się oddalili, Delly zaczęła się....drzeć :)

- A teraz tłumacz się dlaczego wyszedłeś wtedy na ten ogród?!

- Rydel, naprawdę nie musisz krzyczeć. 

- Prawie cię straciliśmy i to przez twoją głupotę. Jakiś porywacz czyha na nas, a ty sobie bez problemowo wychodzisz na dwór bez ochroniarza!

- Delly, przesadzasz - powiedział Riker.

- Ja?! Musi wreszcie zrozumieć, co zrobił!

- Dość! Chcesz wiedzieć, czemu to zrobiłem?!

- TAK!

- Dla niej! - wskazał na mnie...

- Dla...Asi...? W jaki sposób niby...?

- A no w taki, że ten gostek chciał ją! I nie powiem, co chciał z nią zrobić! Przecież musiałem się poświęcić. Nawiązałem kontakt z porywaczem, w ogóle to nazywał się Kenny, no nieważne i spytałem, czego właściwie chce. Wtedy ten odpowiedział mi, że pragnie Asi, no to ja zareagowałem, czy mogę dać mu coś w zamian. Może jakąś kasę chce, czy samochód...Załatwiłbym to. Ale nie. On upierał się przy MOJEJ dziewczynie. Więc ja napisałem mu, że niech w takim razie weźmie mnie! Pomyślał chwilę i się zgodził. Ale później okazało się, że wziął mnie tylko dlatego, bo myślał, że sama będziesz próbować mnie uratować i wtedy cię złapie. Na szczęście ty nie byłaś taka głupia.

Że przepraszam o czym mój najwspanialszy chłopak gada? Czy on naprawdę tak się poświęcił dla mnie... Przecież takie rzeczy to do filmów się nadają!

- Ross...Ja...Ja...Ja..Co ja mam powiedzieć w tej sytuacji? Pomóż mi, bo nie wiem.

- Nic, zrobiłem to, bo cię kocham. Teraz masz już chyba pewność.

- Nigdy nie wątpiłam!

Podbiegłam do niego i wtuliłam się...I cóż odkryłam, że jednak ma te przypuszczalne rany.

- Zapomniałam, wybacz. Co on ci zrobił, że jesteś okaleczony?

- Nie..nic.

- Ross! Może trzeba z tym iść do lekarza. Proszę, pokarz. 

- Nie wiem, czy chcesz to widzieć. 

- Dam radę, no już!

Podciągnął koszulkę do góry. Oczywiście pierwsze, co pomyślałam to: achh, kocham te jego klatę, ale zaraz później się otrząsnęłam, bo ujrzałam wielkie, brzydko wyglądające rany! I nie było ich mało!!  Chłopcy i Rydel też się wystraszyli.To był przerażający widok, Rossy miał rację.

- O...mój Boże! Jutro idziemy do lekarza. Przecież mogła ci się zrobić jakaś infekcja i co wtedy!

- Nic mi nie będzie.

- Ross! Idziemy jutro to zbadać i mówię ci to ja Rocky! Twój starszy brat! Nawet nie próbuj się wymigiwać. 

- Tylko błagam, nie mówcie mamie. Ona się załamie jak to zobaczy i tak zbyt dużo problemów miała przeze mnie, nie chcę dokładać i tego.

- Pod warunkiem, że dasz zobaczyć to lekarzowi.

- Dobra, już dobra.

- Chodźcie już lepiej spać! - zarządził Ratliff, który dopiero, co się obudził....

Poszliśmy do swoich pokoi, ale nikt nie zasnął. Ja zamiast pójść z Rydel, zdecydowałam, że chcę jeszcze pogadać z Rossem, więc skierowałam się do jego pokoju. Razem położyliśmy się na jego łóżku i przytuleni do siebie gadaliśmy całą noc. W końcu musieliśmy nadrobić ten czas rozłąki.

26,04,2014

Wczoraj namierzyli mojego Rossa! Tylko szkoda, że tylko namierzyli. Chciałabym mieć już go dla siebie. Podobno dzisiaj ma być jakaś akcja odbicia... Nie znam się na tym, więc nie będę się wypowiadać. W ogóle to nie spałam całą noc. Myślałam, czy uda im się, czy wszystko pójdzie według planu itp. Z tego całego zamartwiania rozbolała mnie głowa, więc zeszłam na dól, by wziąć jakąś tabletkę. Jednak zobaczyłam, że światło w kuchni już się paliło, a przy stole siedział Austin. Rodzice przyjechali z nim wczoraj wieczorem. Mieli być z samego rana, ale coś im wypadło...

- Ty nie śpisz? - zapytałam, szepcząc.

- O! Siema...Nie, nie mogę.

- Ja też nie. 

- Powiedz, co byś zrobiła mając dziecko...Przeprowadziłabyś się do jego ojca, czy mieszkałabyś sama?

- Co?!

- Chodzi mi o moją dziewczynę. Wiesz...Staram się jej pomagać jak mogę, ale nie zawsze mam czas itd. Dlatego też, myślałem, czy nie wynająć jakiegoś mieszkania i wprowadzić się tam z Jen i dzieckiem.

- A niby skąd weźmiesz kasę na to wszystko?

- I w tym problem. Ale zobacz! Ona mnie potrzebuje, a ja mieszkam około 100 kilometrów dalej, w zupełnie innym mieście. Ile razy do niej przyjeżdżam? 2 w tygodniu? Woow! Żebym tylko się nie namęczył.

- Nie wierzę...

- W co niby?

- Ty rozsądnie gadasz! I myślisz! Przecież to nie możliwe!

- Ha, ha, ha...Ale zabawne.

- Wybacz musiałam. Wiem, że zależy ci na Jennifer i swoim dziecku, ale nie masz możliwości finansowych, by wynająć mieszkanie. Ty nawet nie pracujesz. Jesteś jeszcze...

- Ej! Nie mów dzieckiem, jestem już pełnoletni.

- Tak, ale wciąż się uczysz. 

- Muszę porozmawiać o tym z rodzicami. Może mi pomogą. Ale na razie idę spać, ty też powinnaś.

Trochę zmartwił mnie tą wczorajszą rozmową. Wynikało  z niej tyle, że nareszcie dorósł. Co w sumie mnie bardzo cieszy. Chciałabym, żeby im się jakoś ułożyło, ale jestem też realistką. Wyprowadzka nawet nie wchodzi w grę. Do tego moi rodzice na bank się nie zgodzą. Traktują Austina jak swojego syna. Prędzej zaproponują wprowadzenie się Jen i niemowlaka do nas, niż wyślą ich do mini mieszkanka. 

W parku

Po obiedzie wyszłam z Rydel i chłopakami na zewnątrz. Nie chcieliśmy już przesiadywać  całego dnia  w domu. Postanowiliśmy, że najpierw pójdziemy do kościoła, pomodlić się, bu dzisiejsza akcja powiodła się, a następnie do parku, by się wyciszyć. Nigdy nie było tu dużo osób. To raczej malutki park, z niewieloma ławkami i paroma ścieżkami. Mimo jednak tak małej atrakcyjności tego miejsca, jest ono świetne! Chyba nigdy nie przestanę tu przychodzić. Miałam też ochotę pójść na...wzgórze, ale nie wytrzymałabym tego napięcia i na pewno wybuchłabym płaczem. Wolę chyba odpuścić sobie te negatywne emocje. Z przyjemnością odwiedzę je, ale z Rossem. 

- O czym myślicie - zapytał nagle Riker.

- To chyba nie trudno zgadnąć - odpowiedział Rocky.

Wszyscy przytaknęliśmy z aprobatą. 

- Racja...- westchnął blondyn.

- A ja jestem dobrej myśli - zerwała się Delly - nie zamierzam się zamartwiać na zapas. Moim zdaniem wszystko będzie dobrze i jeszcze dzisiaj zobaczymy Rossa! Dostanie mu się jak tylko przekroczy próg domu, że wyszedł wtedy na ten cholerny ogród!

- Ha ha ha, tak ja też mu coś zrobię za to! Tylko, że z mojej strony to będzie raczej pocałunek, a nie uderzenie.

- Ale fajna z was para - odezwał się Ratliff.

- Dzięki...Boże! Jak ja za nim tęsknię...

I w tym momencie rozległ się dzwonek mojej komórki. 

- O nie to znowu on!

- Jak to?!

- Słuchajcie!

Teraz to ci się udało, ale nie martw się...

Kiedyś jeszcze cię zdobędę.

No jak tylko wyjdę z paki...

Na razie moje słońce :*

Udało mi się? Jak tylko wyjdę z paki? Z..z...z...złapali go? Ross...jest w domu? 

Uwaga fotoradary! Będę tak szybko pędzić do Lynch'ów, że lepiej przygotujcie się do zrobienia zdjęcia!

Wstałam i popędziłam z prędkością światła. Nawet chłopacy mnie nie dogonili. Po drodze wy waliłam się z dwa razy, ale teraz to nie miało znaczenia. No cóż będę miała kolejne rany na kolanach, ale przecież to nie koniec świata!

Po 10 minutach znalazłam się pod domem. W okół zobaczyłam pełno radiowozów. To musiało wskazywać na tylko jedno. Udało się! Nie mogę się mylić. Nagle jednak jakiś policjant mnie zatrzymał, choć już byłam przy samej furtce.

- Chwila, chwila moja panno. Pani idol nie może teraz dać autografu albo zrobić sobie z tobą zdjęcia.

-  Tak się składa, że mam pełno zdjęć z Rossem, bo to mój CHŁOPAK!

- Tak, a ja jestem Lady Gaga.

- No to możliwe. Tak czy owak, proszę choćby zapytać się Stormie i Marka albo przeczytać jakąkolwiek kolorową gazetę!

- Pani wybaczy, ale nie dam się podejść.

- Nie rozumie pan, że mam świadków, którzy potwierdzą to, że praktycznie należę do rodziny Lynch!

- Nie, nie rozumiem. Proszę stad iść albo będę musiał...

- Asia!!!!!

Skierowałam głowę lekko w prawo i zobaczyłam przystojnego blondyna, o wspaniałych brązowych oczach i umięśnionym ciele. Patrzył na mnie jak na...zbawienie. Mimo skaleczonej nogi biegnącego w moją stronę. Wtedy nie wahałam się. Odepchnęłam policjanta, z którym przed chwilą się kłóciłam i przeskoczyłam przez taśmę, by tylko znaleźć się w ramionach chłopaka. 

Czekałam na ten moment przez cały ten czas oczekiwania i wreszcie moje prośby zostały wysłuchane. 

Wtuliłam się w Rossa i przycisnęłam go troszkę za mocno, bo jęknął z bólu. Chyba ma jakieś rany na ciele. Nieważne! Potem on odchylił moją twarz i pocałował mnie jak nigdy dotąd. Ta chwila trwała naprawdę długo. Tak długo aż nie zleciała się cała rodzina i nie przytuliła się do nas.

Jedyne co mogłam teraz wydusić z  siebie przez łzy szczęścia to:

- Kocham cię Ross.

Na co on mi odpowiedział.

- Kocham cię Asia i obiecuję, że nigdy już cię nie opuszczę!

25,04,2014

- Mamy Rossa!
Usłyszałam głos w telefonie.
- Przynieście go do mnie, proszę.
Uśmiech pojawił się na mojej twarzy. Nie wierzyłam, że już wszystko w porządku. Znowu odzyskam mojego chłopaka.
- Asia!  - zawołała mnie Rydel.
Podbiegłam do niej z wielkim szczęściem. Ale ona...ona się nie cieszyła. Dlaczego? Czemu nadal ma taką poważną minę?
- Asia!
- No co?
- Asia!
Po co mnie woła? Zacięła się, czy co...
- Aśka, wstawaj już! Jest 10:00.
- Ok...Czekaj, co?!
-  No zaspałaś, więc cię budzę.
- Czyli...czyli..Rossa nie ma...
- Nie, policja nadal go szuka.
Wtuliłam twarz w poduszkę. Byłam pewna, że ten sen to prawda. Myślałam, że znowu będę mogła się przytulić do chłopaka i że nic już nam nie zagraża.
- Co się stało? - dopytywała się Delly.
- Miałam piękny sen, że Ross się odnalazł. Jednak teraz gdy się obudziłam, go tu nie ma.
- Mi też się dzisiaj śnił. Ale raczej to był koszmar.
- Opowiesz mi?
- Nie sądzę, że to dobry pomysł. Może kiedy indziej. Chodź na śniadanie. Podobno Riker przygotował coś specjalnego.
- To wy jeszcze nie jedliście?
- Przecież zawsze czekamy na ciebie.
Zwlokłam się po schodach w mojej różowej piżamie i szarym szlafroku. Oczy miałam nadal na w pół otwarte. Mimo że spałam do 10:00 i tak czułam się niewyspana. Z kuchni dolatywały do mnie pyszne zapachy. Rzeczywiście ten posiłek musi być dobry. Zanim jednak udałam się do jadalni, wyjrzałam przez okno. Był wspaniały dzień. Temperatura wskazywała 26 stopni, słońce miło świeciło, a na niebie nie było żadnej chmury. Ku mojemu zdziwieniu przez chwilę zobaczyłam postać Rossa, ale oczywiście nie był to on. Mam dzisiaj dziwne przewidzenia.
- Hej! - zawołali do mnie chłopaki, siedzący już przy stole.
- Cześć! Długo czekacie?
- Eee jakąś godzinkę - powiedział Rocky.
- Nie musieliście naprawdę, ale dziękuję.
- Voilà! Pour madame Asia, le croissant manifique avec le chocolat et pour boire le cacao.
- Ach! Merci monsieur Riker.
- Nie wiedziałem, że umiesz francuski.
- A ja nie miałam pojęcia, że ty znasz ten język!
- Ja tam znam parę słówek, ale widzę, że wy nieźle...Yyy jak było "mówić" - wtrącił się Ratliff.
- "Parler" - odpowiedzieliśmy chórem z blondynem.
- Ok, a "śniadanie"?
- "Le petit déjeuner".
- A..."Czy mogę prosić wodę"?
- " Est-ce que je pourrais de l'eau?".
- What? A trochę wolniej.
Wszyscy wybuchnęliśmy śmiechem. To prawda francuski to dość trudny język. Mówisz [lo], a piszesz "l'eau". Gdzie tu logika?
- To mogę tę wodę?
- Och mój drogi Ratliffie, musisz mnie poprosić po francusku - Riker puścił oko do mnie.
- Weź stary! Ty se możesz szprechać w tym języku, ale mnie do tego nie zmuszaj.
- No błagam, powtórz to co powiedziała Asia i już załatwione.
- To ja może sam sobie ją przyniosę.
- Twoja strata.

Na komisariacie

Po co my tu w ogóle przychodzimy? Żaby zepsuć sobie humor? I tak nic nie wiadomo i raczej długo nie będzie. Dzisiaj moje popołudnie nie było tak fajne jak ranek. Kiedy się myłam, natknęłam się na naszyjnik. Ten, który dostałam od Rossa. Ten, który nosiłam nawet jak z nim zerwałam. Ten, który mój chłopak podarował mi, bo czuł, że jestem tą jedyną. Nie powstrzymywałam się, by oprócz wody, po moich policzkach spływały także łzy. Wyszłam spod prysznica i osuszyłam suszarką lustro, by nie było zaparowane. Spojrzałam na siebie. Stwierdziłam, że ostatnio trochę się zaniedbałam. Nie myślałam o sobie. Cały czas moje myśli krążą w okół Rossa. Nie mojej urody. Znowu spojrzałam w dół mojej szyi. Na obojczyku spoczywał piękny amulet. Chyba dzisiaj już o nim nie zapomnę, cały czas będę zwracała na niego uwagę. 

- Prawda panno Joanno?

- Co? Znaczy słucham? Przepraszam, zamyśliłam się.

- Pytałem, czy dostała pani jakieś nowe sms-y? Pani rodzina mówi, że nie. To prawda?

- Szczerze ostatnio nie sprawdzałam.

Wyjęłam szybko komórkę. Nic.

- Faktycznie. Nic nie dostałam. 

- To niedobrze. Powinniśmy mieć jakiś kontakt z porywaczem.

- Ja tam wolę nie...

- O przepraszam, muszę odebrać - usprawiedliwiał się policjant.

Jak już powiedziałam, mi sms-y od tego idioty nie są w ogóle potrzebne. Nie chcę się dodatkowo stresować. Jedyne, co mogę zaakceptować to wiadomość, co dzieje się z Rossem! Nic więcej typu: kocham cię, jesteś taka wspaniała. Grr! 

- Namierzyliśmy Rossa!

Mój sen się spełnia?!

- To to...odbijcie go.

- Spokojnie damy radę. Trzeba odpowiedniej taktyki i będzie wszystko dobrze.

- Ale proszę mi powiedzieć, on żyje, tak?

- Mogę panią zapewnić, że tak.

Czy to kolejny sen? Rydel, nie budź mnie!

Czekaliśmy na wieści w domu. Wszyscy byliśmy bardzo zdenerwowani. czy naprawdę muszę być ciągle narażona na stres?? Rzeczywiście Ross miał rację mówiąc, że ciągle coś mu się złego przydarza. Najpierw strata pamięci, później śpiączka Rydel, a teraz... w sumie jeszcze nie wiem...
- Ross został porwany! - wbiegł do domu zdyszany ochroniarz.
Już wiem w takim razie.
- Co?
Zemdlałam.

Po 3 godzinach

Obudziłam po pewnym czasie z bólem pleców. Chyba zaliczyłam twarde lądowanie. Wszyscy pochylali się nade mną i wołali mnie. Na czole poczułam zimny ręcznik. Krople wody spływały po moich policzkach. Lekko się wzdrygnęłam. Otworzyłam moje czerwone oczy i jak przez mgłę spojrzałam na otaczające mnie osoby. Widziałam (nie wiem czemu) bardzo niewyraźnie.  Udało mi się dostrzec zarys postaci o blond włosach. Uśmiechnęłam się, bo byłam pewna, że to mój chłopak.

- Rossy, jak ja się bałam! - przytuliłam chłopaka.

-Yyy...Asia, to ja Riker.

Przetarłam oczy.

- O mój Boże. Przepraszam! Jestem lekko w szoku i...

- Nic się nie stało - uspokajał mnie.

- Czy wszystko w porządku? Chcesz może coś do picia? - zapytała mnie Stormie.

Pokiwałam głową z aprobatą. Rzeczywiście zaschło mi w gardle. Nagle zobaczyłam ochroniarza, wchodzącego do pokoju, w którym leżałam. Nerwy mi nie wytrzymały. Musiałam wyrzucić swoje emocje.

- Jak ty mogłeś nie upilnować Rossa?! Przecież jemu może się coś stać. Ten typ może go zabić.

- Posłaliśmy już posiłki.

- A niby skąd wiecie, gdzie on jest?

- Próbujemy namierzyć go przez telefon, z którego dzwonił do ciebie porywacz.

- Ach! No to świetnie! - ironizowałam - Na pewno znajdziecie go na czas.

- Tak! Udało mi się! Wyczułem ironię! - krzyknął z zadowoleniem Ratliff.

Wszyscy popatrzyliśmy na niego ze zdziwieniem. 

- No co... Zawsze się na to łapię. Więc mogę się raz pochwalić.

To Ratliff. Normalka. Nawet w najgorszej sytuacji on potrafi nas rozbawić.

- To co robimy? - zapytała Delly.

- Musimy coś wymyślić. Przecież oni sami nie dadzą sobie rady.

- Panno Joanno, zrobimy wszystko...

- O tak! Właśnie potwierdziłeś to zaginięciem Rossa.

Naprawdę nie umiałam się powstrzymać od wygarnięcia mu tego. Nikt chyba nigdy nie widział mnie tak wkurzonej. W końcu podeszła do mnie Rydel  i zaczęła mnie pocieszać, ale sama miała już rozmazany makijaż. Przez łzy widziałam, że każdy już zaczął płakać. Nawet chłopcy, którzy są twardzi. Widać jednak (coraz częściej), że są także bardzo wrażliwi. To w nich cenię. 

Wiecie co? Zaczynam myśleć, że my normalnie powinniśmy zostać wpisani na jakąś listę pechowców. Ale z drugiej strony zostanę dłużej z R5! Chociaż teraz to zrobiło się R4. Biedny Ross. Co się z nim stanie?

Kiedy trochę się uspokoiliśmy, pojechaliśmy ( z nowymi oponami!) na komisariat. Najpierw odwiedzaliśmy co chwilę szpitale, a teraz posterunki. Nie wiem już co lepsze. A czemu tak dla odmiany nie mogą to być baseny, parki, restauracje? Muszą to być tylko szare, przerażające miejsca. Mam tego dość. Wiem, że wiele razy pisałam już to wyrażenie, ale sami widzicie. Co to za życie?! Chciałam spędzić wspaniały week-end z przyjaciółmi z chłopakiem, ale oczywiście jakiś głupi porywacz nie pozwolił mi!

Nagle zobaczyłam, że mój wyświetlacz znowu świeci. To on? Nie..To dobrze, czy źle?! Sama nie wiem! Tym razem był to Dez.

D:Hej! Co tam? Tęsknię!

A: Słuchaj, przepraszam,

ale jakby to powiedzieć...

Mam bardzo ważną i trudną

sytuację...Nie mam czasu :'(

 D: Przepraszam :* A mógłbym 
co jakoś pomóc?
A: A znasz jakiegoś dobrego detektywa?
D: Co?! A po co ci on?
A: Zbyt prywatna sprawa, wybacz...
D: Ale czekaj... Mój tat ma kolegę, który
jest śledczym.
A:Serio? A mógłby się skontaktować z Markiem?
D: Mark to tata R5?
A: Tak, tak! :D

Podałam Dezowi szybko numer, chodź ręce trzęsły mi się jak nigdy. Może ten cały kolega coś wskóra. Zawsze to jakaś pomoc i nowa nadzieja. Gdybyśmy chociaż mieli jakiś trop, a tu nic. Zero! Dlaczego Ross wtedy wyszedł? Przecież wiedział, że w każdej chwili ten porywacz może zaatakować. Co za głupek! Ale kochany głupek... Tęsknię za nim. Proszę niech mu się nic nie stanie!

Następnego dnia

Nadal żadnych wieści. Siedzimy, czekamy... Jedyną nowiną jest to, że ten detektyw się odezwał. Powiedział, że chętnie nam pomoże. Rozmawiałam także z Dezem. Znowu. Jest bardzo uprzejmy. W prawdzie nie wie, o co chodzi, ale i tak mnie pociesza. Moi rodzice także się już dowiedzieli. Mają tu przyjechać jutro z samego rana.  Ci to się najeżdżą z naszym szczęściem. Austin podobno też przejął się tą sprawą. On? Ha! No chyba nie. Ten to w sumie jest mi najmniej potrzebny. Niech pójdzie do swojej dziewczyny i zajmie się SWOIM dzieckiem. Mną przejmować się nie musi. Do tego wszystkiego mam problemy w szkole. Chodzi o frekwencję. W poniedziałek też mnie nie będzie, a mamy podobno jakąś ważną wycieczkę. Co ja im powiem?  Że mojego chłopaka porwano...A może, że nad nami ciąży jakaś klątwa. Taa...Na pewno mi uwierzą. To przecież takie realne. Przynajmniej rodzice nie będą zamartwiali się kolejną uwagą w dzienniku, bo będą znali przyczynę. I tak, tak...Mam już jedną. Także za to, że nie było mnie na lekcjach. Tylko, że to nie moja wina..W sensie no moja, ale po części... A zresztą, co tam szkoła. Ja chcę do Rossa!